Kebun raya, 21 en 23 juli

Vlak naast onze losmen (logement) ligt Kebun Raya, ’s Lands Plantentuin. Een 87 ha oase van rust in een hectische stad. Heerlijk om er rond te slenteren, ergens te zitten of liggen en je tegoed doen aan het wat duurdere eten in het restaurant. Van de orchideeën in de orchideeënkas heb ik een aparte selectie gemaakt.

De Kebun Raya Bogor, tot 1949 's Lands Plantentuin te Buitenzorg, is een hortus botanicus in de Indonesische stad Bogor, voorheen Buitenzorg, op het eiland Java, op een uur van de hoofdstad Jakarta.
Buitenzorg was de residentie van de gouverneurs-generaal van Nederlands-Indië. In 1817 werd daar door dr. Caspar Georg Carl Reinwardt een botanische tuin, tevens proefstation, gesticht, 's Lands Plantentuin te Buitenzorg. In vijf jaar tijd wist hij er 900 verschillende planten bijeen te brengen. De paleistuin van de gouverneur-generaal grensde aan 's Lands Plantentuin, zodat het leek of beide gronden in elkaar overliepen.
Na de soevereiniteitsoverdracht werd het paleis in wat nu Bogor heette, de residentie van de Indonesische president Soekarno en de Plantentuin werd omgedoopt tot "Kebun Raya Bogor".
Foto's op mijn fotosite van Indonesië.

Puncak-pas, 22 juli

De Puncak-pas schijnt één van de mooiste passen te zijn. Het is dan ook een echte trekpleister, de bussen mogen er zelfs niet rijden op zondag, omdat het dan een grote verkeerschaos is. Met de bus mee die door  de pas gaat. Helaas, weinig uitzicht, bijna alle uitzicht is verdwenen;  we waren al gewaarschuwd. Langs de hele weg huizen, hotels, huisjes en natuurlijk makan (eten) en warung (handel). In Tjiandjur, na 60 km,  uit de bus gestapt, een hapje gegeten en toen weer terug. De meeste foto’s zijn dus vanuit de bus genomen.
De 'Puncak' tussen Bogor en Bandung
Puncak (oude schrijfwijze Poentjak) is de naam van een pas op het eiland Java die men passeert, als men van Bogor naar Bandung reist. Letterlijk vertaald betekent 'puncak' top. Het hoogste punt van de pas bevindt zich op ongeveer 1500 m hoogte.
Aangezien de Puncak Pass een hoog gelegen en daardoor relatief koel gebied is, was het al voor de tweede wereldoorlog populair om hier vanuit het snikhete Jakarta (voormalig Batavia) een "frisse neus" te gaan halen. Aan die koloniale periode is het te danken dat er Zwitserse houten chalets staan op bepaalde punten langs de Puncak Pass. Tegenwoordig is de route omgeven door hotels en vakantieoorden. Voor de Indonesiërs uit het laagland is het daarnaast ook bijzonder dat er dennenbomen groeien en de plaatselijke bevolking wintersportjacks en mutsen draagt.
Foto's op mijn fotosite van Indonesië.

Prambanan, 19 juli

Op 19 juli met de bus naar het tempelcomplex van Prambanan. Met de bus voor 35 ct. er naar toe. De conducteurs zijn zeer behulpzaam en bij het overstappen wordt de conducteur van de volgende bus verteld waar we moeten uitstappen. Aan het eind van de dag daar lekker  gegeten en toen weer met de bus terug.

De Prambanan is de grootste Hindoetempel in Indonesië en bevindt zich ongeveer 17 kilometer ten oosten van Yogyakarta in de vlakte van Prambanan. Van de oorspronkelijke 244 tempels zijn er tot op heden slechts drie gerestaureerd. Van de overige tempels zijn de meeste nog ruïnes.
Op het hoogst gelegen plateau staan 16 tempels bedoeld voor goden en vorsten, waarvan de drie grootste zijn gewijd aan Shiwa, Vishnoe en Brahma, de drie belangrijkste Hindoegoden.
De tempel van Shiwa staat in het midden, de tempel van Vishnoe staat op het noorden gericht en de tempel van Brahma staat op het zuiden gericht.
Tegenover deze drie tempels staat weer een rij van drie kleinere tempels ter ere van de drie huisdieren van deze goden: Nandi de stier voor Shiwa, Garoeda de adelaar voor Vishnoe en Angsa de zwaan voor Brahma. Op een lager gelegen plateau staan 224 kleinere tempels (14m) waarvan er vele niet meer te restaureren zijn. Op de tempel van Shiwa is het Hindoe-Boeddhistische epos de Raymayana op schitterende reliëfs afgebeeld.Meer foto's weer op mijn fotosite van Indonesië. 

Dieng-plateau en Borobudur

Op zondag de 17de juli met een taxi naar het Dieng-plateau en de Borobudur.  Het Dieng-plateau is gevormd door een ingestorte vulkaankrater. Hier en daar zijn er nog actieve minikratertjes, opborrelend zwavelrijk water en stoom, een borrelde modderpoel. Veel landbouw en de vulkaanhellingen zijn bedekt met terrassen. Met een uitgebreid buizensysteem worden de hoge akkertjes van water voorzien. Op het plateau staan zon 400 tempeltjes uit de 8^ste en 9^de eeuw. Omdat ze klein zijn en vanwege hun bouw zijn ze waarschijnlijk alleen gebruikt om te bidden, niet voor grote ceremonies.  We bezoeken er de tempels van het Arjuna-complex, een aantal Shiva-tempels: Arjuna, Puntedewa, Srikandi, Sembadra en Semar. Deze namen komen uit een wajang-spel, het Mahabharata epos. Anne en Lies moesten nog even met een schoolklas op de foto. Als blanke wordt je vaak uitgenodigd om bij wildvreemden op de foto te komen, vinden ze leuk. Daarna naar de Kawa sikidang krater met fumaroles en een stomende modderpoel. Helaas worden de zwavelafzetting geoogst door een mevrouw die ze probeert te verkopen aan de toeristen. Dus geen grote afzettingen helaas.  Als laatste naar Telaga warna, het kleurige mineraalrijke meer. Afhankelijk van de belichting, de diepte en ws. de temperatuur en opborrelend zwavelrijk water krijgen delen van het meer  wisselende groene en blauwe  kleuren.

Daarna op naar de Borobudur.  De Borobudur is opgebouwd als een grote stoepa. De basis van deze stoepa is 123 bij 123 meter. De stoepa heeft negen etages; de onderste zes zijn vierkant, de bovenste drie rond. De etages vertegenwoordigen de boeddhistische kosmos. Op de bovenste etages bevinden zich 72 kleine stoepa's, die gebouwd zijn rondom één grote centrale stoepa. De grote stoepa staat symbool voor het Nirwana.

Yogya, 16 juli: batik, wajangpoppen

Eerst met de bus richting Kraton en toen met de becak op zoek naar de batikfabriek. De eerste was niet die zaak die we zochten. Even een paar fotootjes en toen verder naar de volgende. Dat was de goede. Eerst een uitleg over het proces van batikken, met de hand en meer fabrieksmatig. Daarna rustig de zaak bekeken en de nodige foto's gemaakt. Geschrokken door de hoge prijzen (€ 110 voor een blouse) naar een andere winkel gegaan dat er uitzag als een klein paleisje. Ook flink duur. Daarna wat gewandeld ten oosten en westen van de Kraton, begeleid door een praatgrage Javaan. Die leidde ons naar een wajangpoppenmakerij. Uit buffelleer worden de poppen gesneden en gestoken. Een heel secuur werkje. Daarna worden ze minutieus beschilderd. Verder was er nog een tentoonstelling over de verschillende soorten poppen. Slenterend over Vredenburg en de drukke winkelstraten naar de bushalte gelopen en toen weer naar onze kamer.

Yogya, 15 juli: Kraton, batik, waterballet

De eerste dag Yogyakarta. We konden logeren in het huis waar Anne woonde. Gezellig. Ze zat daar samen met twee andere studenten. De eerste dag een deel van Kraton bekeken. De grote zuilengalerij met een groot aflopend dak waaronder een soort paviljoen waar de ceremonies en banketten plaatsvonden. Alles alleen onder een afdak zonder muren. Een bijzondere tegelvloer, mooi houtsnijwerk in felle kleuren. Het gehele complex is gebouwd tussen 1755 en 1792. De muur naar het woonpaleis toont historische gebeurtenissen uit de tijd van de vorstendynastie. De gids regelde voor 45 cent een becak naar het batik art-centre. Daar wordt nog op traditionele wijze gebatikt, allemaal handwerk. Aan het centrum zijn diverse kunstenaars verbonden die de ontwerpen maken. Ik heb daar 3 doekjes gekocht van goden, van boven naar beneden: Bima (kracht, principes), Rama (harmonie, royaliteit) en Krisna (educatie, leiderschap).
Daarna gewandeld door kleine steegjes. Een moeder stond met de tuinslang de kinderen nat te spuiten. Wat een plezier! Toen we foto's maakten werden ze nog enthousiaster. Bij het stalletje van de moeder even uitgerust onder het genot van een kop thee. Bij het vertrek moesten alle kinderen nog even op de foto. Drie dag later hebben we voor elk kind een foto gebracht en nog een paar andere, o.a. van de moeder met haar kleinste. Daar waren ze heel blij mee. Nog een eindje doorgewandeld en toen met de taxi naar onze kamer.

Naar en in Malang

Op 12 juli gingen we met de 4WD van Cemoro Lawang naar Malang, samen met Hery en Evy. Ten oosten van de Bromo over de savanne via allemaal kleine wegen. Onderweg hier en daar een paar fotootjes maken en naar de waterval (had Hery allemaal keurig geregeld!). In Malang de eerste dag wat rondgedwaald en de volgende dag is Lies met Hery en Evy op pad gegaan. Een waterval en een biologische tuinder bezoeken. Helaas, ik was compleet ongesteld en kon dus niet mee. De volgende dag voorzichtig kleine uitstapjes gemaakt in Malang (vogeltjesmarkt) en de trein naar Yogyakarta geregeld, onze volgende bestemming.

Cemoro Lawang en Bromo

Vanuit Borneo zijn we met het vliegtuig naar Jakarta gegaan en vandaar een dag lang reizen naar onze volgende bestemming: de Bromo. We hebben daar gelogeerd in een zeer, zeer envoudig en vies logement (losmen) voor € 8,00 per nacht. In Probolongo ontmoetten we Evy en Heri uit Jakarta die even op vakantie waren. We hebben de hele tijd met elkaar opgetrokken en als Javanen iets moeten regelen is dat toch handiger en goedkoper. Vanuit Cemoro Lawang 's morgens om 4 uur vertrokken naar een rand van de Tengger, een grote krater van 10 km doorsnede. Een grote zandvlakte en altijd stoffig. In die zandwoestijn de Bromo, Cemeru en de Batok. Op grote hoogte neergekeken in de vallei en de zon zien opkomen. Eerst de rookpluim van de Bromo in het licht en toen de vulkanen zelf. Mooi gezicht. In het vroege ochtendlicht komen de erosiegoten van de Batok heel mooi uit. Toen met de 4wd naar de Bromo zelf. Door de zandvlakte en toen een eind lopen. Toch maar gebruik gemaakt van de paardjes, waarmee je dichter bij de vulkaan kunt komen. Lopen in mul zand is erg vermoeiend. Daarna de trap op naar de kraterrand. Helaas was de trap bedekt door een dikke laag zand, dus dat was echt ploeteren en glijden. Vanuit het richeltje kun je de vulkaan inkijken. Achteraf best eng, zo'n smalle richel en direct daarnaast de zeer steile helling van los zand naar de mond van de krater. Rommelen en een continue rookpluim. Imposant. Na de afdaling terug te paard naar de auto en terug naar het dorp om te eten. Daarna met diezelfde 4wd naar de oostkant van de Cemeru naar de savanne, een geweldige vlakte met wat grassen, varens en nog wat andere planten. Nu ook weer continue gehuld in een stofwolk waardoor de foto's wat wazig lijken. In de middag het dorpje verkend, en zo nu en dan weer een blik op de Bromo geworpen. 's Avonds, aangetrokken door het gezang via luidsprekers uit de Hindu-tempel daar naar toe gegaan. Jongelui zaten daar allerlei teksten te zingen, ieder op zijn beurt en ook vaak samen. Het geheel werd afgesloten met een gezongen gebed, zingen kunnen ze! Echt mooi helder en zuiver. De oudste jongen voor het altaar en de anderen op hun kleermakerszit erachter. De volgende ochtend nog even het dorp door en de vallei bekeken in dichte mist. Daarom konden we pas later vertrekken naar Malang, ons volgende reisdoel. Meer foto's op mijn fotosite van Indonesië.

Sampit, Borneo

De tweede serie foto's staan nu op mijn fotosite van Indonesië. In Sampit is Lies geboren, maar ze heeft er geen herinneringen aan omdat ze, toen ze 1½was, naar Nederland is verhuist. We hebben geprobeerd informatie over die tijd te krijgen, maar dat leverde niet veel op. Wel veel aardige mensen (vooral de behulpzame Maria) ontmoet. Er is geen archiefmateriaal uit die tijd, behalve een regel over de repatriëring van Nederlanders. Met een Nederlands sprekende weduwe (haar man werkte bij Bruynzeel) en een pastoor gesproken en zo een beetje de indruk gekregen van vroeger. Sampit is een snel uit de kluiten gegroeide stad (66.000 inwoners) en de belangrijkste haven voor hout-export. De fabriek met bijbehorende opslagloodsen van Bruynzeel zijn verworden tot ruïnes. Geen toerist uit het westen te bekennen. Op het vliegveld was men ook zeer verbaasd dat we daar uitstapten (maar dit is Sampit, hoor). Herman F. zal wel zeggen: in Sampit is altijd wat te doen, ..... We werden echt bekeken en moesten regelmatig foto's maken en werden ook (stiekem) op de foto gezet. Aardige, vrolijke mensen. In het internetzaakje kregen we steeds water aangeboden omdat ze het zo leuk vonden dat er Europeanen op bezoek waren (en natuurlijk op de foto!).

Tanjung Puting National Park

In het zuiden van Borneo (Kalimantan) ligt aan de overkant van de rivier bij Kumai een natuurreservaat waar orang-oetangs leven, het Tanjung Puting park. Er zijn drie opvangstations voor de orang oetang waar dieren uit gevangenschap worden verzorgd. Ze leven gewoon in 'het wild', maar worden wel elke dag gevoerd. In Kumai hebben we een boot (kelotok of klotok) geregeld met een machinist en gids, annex kok. Drie dagen op de boot, heerlijk. De eerste dag naar het verst gelegen kamp Leaky en daar de voerplek bezocht waar zo'n 12 orang oetangs op af kwamen. 's Nachts ergens aangelegd en daar onder de klamboe op dek geslapen. De volgende dag weer een wandeling bij kamp Leaky gemaakt en 's middags naar het tweede opvangstation. De dag erop weer een wandeling gemaakt en op naar het eerste kamp. Op de tocht daarheen heel veel apen gezien, honderden. Die verzamelen zich 's avonds in de bomen bij de rivier. Makaken, neusapen en verder een aantal grote ijsvogels. 's Morgens eerst een wandeling gemaakt in het dorpje aan de overkant en toen weer naar de voederplek. Daarna een flinke tocht terug naar Kumai terwijl de zon onderging. Een prachtige ervaring!

Onze reis met de klotok. Het geluid door de weerkaatsing tegen de oeverbegroeiing heeft de boot deze naam gegeven.

Verder nog een filmpje van een jonge orang oetang die de malse bladschedes van een plant lekker vind.
Meer foto's (klick here for more pictures, than chose Tanjung Puting, than click on the square with the two arrows) via deze link, klik op Tanjung Puting. Even het vakje met de twee pijltjes aanklikken voor een beeldvullende presentatie.

Indonesië

Al een tijd niets van me laten horen door alle drukte. Na een mooie vakantie in Indonesië ga ik maar weer eens aan de slag. Nog drie fotoreportages afwerken en dan aan de slag met de vakantiefoto's. Tegen de tijd dat die op één van mijn fotosites verschijnen komt er wel een bericht. Hier alvast een ansichtkaart, een impressie van 4 weken Borneo en Java. In Indonesië is het niet gelukt om postzegels te kopen en dus ansichtkaarten te versturen. Dus nu maar digitaal.